Londyński model związkowy
Ten rodzaj uniwersytetów anglosaskich znacząco różnił się od przedstawionej już idei Oxbridge. Skupiał się bowiem na nauczaniu przedmiotów praktycznych, a jego dominująca funkcją do 1898 roku było egzaminowanie, nie nauczanie. Ponadto były to uczelnie otwarte właściwie dla każdego - na wszystkie kierunki prócz medycyny przyjmowały także zagranicznych studentów (obecnie 1/3 edukujących się w Londynie to przyjezdni). Poza tym dawały możliwość chodzenia do pracy przy jednoczesnej nauce oraz przystąpienia do egzaminów wstępnych bez zaswiadczenia o ukończeniu najniższego poziomu wyższej edukacji. Uniwersytet Londyński charakteryzuje się bardzo bogatą ofertą przedmiotową, także w dziedzinach praktycznych. Prócz eklektycznych studiów zakończonych egzaminem, student ma możliwośc otrzymania dyplomu potwierdzającego zakres wiedzy z wybranego obszaru przedmiotowego. Uczelnia tego typu składa się z colleg'ów, instytutów oraz nauczających w konkretnych zawodach szkół. Połączone wzajemnie ze sobą jednostki edukacyjne ostatecznie tworzą związkowe ciało uniwersyteckie. Społecznośc Oxbridge sprzeciwiła się utworzeniu uniwersytetu opartego na nowym systemie. Nie sposób nie zauważyć, iż początkowy sprzeciw "konkurentów" nie przeszkodził w osiągnięciu sukcesu londynskiej uczelni, której system naśladowany jest w wielu krajach na całym świecie.