Model uniwersytetu otwartego
Ten model, powstały w Wielkiej Brytanii w połowie XX wieku, niesie za sobą szereg innowacyjnych cech. Pierwszą z nich jest skupienie się na studentach dorosłych i pracujących, stanowiących dotąd 1,4% populacji studentów w Wielkiej Brytanii. Na początku działalności zastosowano nawet ograniczenie, mające odróżnić tą uczelnię od reszty: przyjmowano na nią jedynie tych studentów, którzy ukończyli 21 lat. Zasada ta została zniesiona w 1986 roku. Kolejna innowacją było zmodernizowanie nauczania korespondecyjnego. Zwiększono znacznie jego jakość, wprowadzając bardzo starannie dopracowane materiały, których koszt musiał zostać spłacony zyskiem płynącym z bardzo szerokiej skali działania. Inna modernizacja dotyczyła wolnego wstępu na uczelnię. Dosłownie każdy może zacząć naukę, wchodząc na uczelnię niemalże "prosto z ulicy". Oczywiście taka polityka prowadzi do nieuchronnej konsekwencji - po pierwszym roku studiów notuje sie bardzo wysoki odsetek rezygnacji osób, które prawdopodobnie zbyt lekkomyślnie podjęły decyzje o rozpoczęciu nauki i nie poradziły sobie z akademickim poziomem wymagań. Ostatnią z ważnych nowatorskich cech Otwartego Uniwersytetu jest zastosowanie po raz pierwszy w brytyjskich uniwersytetach systemu modułowego, stosowanego do tego czasu w systemie szkockim. Dziś system ten obowiązuje na większości brytyjskich uniwersytetów.