Model Oxbridge
Idea ta, powstała z połączenia reguł panujących w uniwersytetach z Oxfordu i Cambridge, przyjęła się w wielu anglosaskich krajach. Edukacja odbywająca się w ramach tego modelu nastawiona jest na nauczanie niezwykle wrzechstronne (bezmodułowe) i przygotowujące do dorosłego życia. Występuje tam system opiekuńczy - zajęcia odbywają się w małych grupach (do pięciu osób), a prowadzi je tutor (opiekun) mieszkający ze studentami w colleg'ach. Najważniejszy stopniem kształcenia jest ten podstawowy. Co ciekawe, kariera uniwersytecka wcale nie musiała być uzależniona od wysokości stopnia naukowego - do 1980 roku czołowi wykładowcy Oxbridge mieli jedynie stopień licencjata, a ich pozycję w świecie akademickim ugruntowały prace naukowe, nie zaś ukończenie danego poziomu studiów. Współcześnie sytuacja ta ulega zmianie, a kandydadaci pragnący rozpocząć akademicką karierę muszą tytułować się mianem doktora. Warta uwagi jest w tym modeli odrębność nauczania i egzaminowania, a także większa rola nauczania od prowadzenia badań. Co ciekawe, uniwersytety modelu Oxbridge to jedyne brytyjskie wyższe uczelnie, które nie musiały przyjąć narzucanego innym szkołom modułowego systemu nauczania. Podkreśla to estymę, jaką Oxford i Cambridge zdołały wypracować na przestrzeni lat.